Μπορούσε, μέχρι που ένοπλες ομάδες εισέβαλαν στις 7 Νοέμβριο του 2006 στο χωριό του, Φαρίντε. Πολλοί από τους περίπου 1.000 χωρικούς τραυματίστηκαν και το χωριό λεηλατήθηκε και κάηκε ολοσχερώς. Ο Αμπντουλάι έφυγε βιαστικά μαζί με άλλους χωρικούς για να ξεφύγει από τους επιδρομείς, που ήταν οπλισμένοι με πολυβόλα και, κατά τα λεγόμενά του, ήταν αραβόφωνοι του Τσαντ. Έτσι κατέφυγαν στο κοντινό χωριό Κάρο. Στη συνέχεια, η βία και η λεηλασία επεκτάθηκε και στα γύρω χωριά και οι άνθρωποι από το Φαρίντε εκτοπίστηκαν για άλλη μια φορά. Ο πληθυσμός όλης της περιοχής έχει μέχρι στιγμής συγκεντρωθεί σε έναν πρόχειρο καταυλισμό κοντά στο Γκοζ Μπεϊντά. Ένα πλήθος ανθρώπων, μεταξύ 8 και 10 χιλιάδων, περιμένουν αυτή τη στιγμή στις εισόδους της πρωτεύουσας της περιοχής, ελπίζοντας να βρουν τουλάχιστον λίγη ασφάλεια.

Τρία κιλά κεχρί

«Δεν είχαμε χρόνο να φέρουμε σιτηρά, ρούχα, στρώματα ή κουβέρτες» λέει ο Αμπντουλάι. «Δεν μας έχει μείνει τίποτα εκτός από δύο γαϊδούρια. Μας βοηθούν να κουβαλήσουμε ξύλα για προσάναμμα από την περιοχή γύρω από τον καταυλισμό στην αγορά του Γκοζ Μπεϊντά. Τα χρήματα που παίρνουμε από αυτά μετά βίας φτάνουν για ένα δοχείο κεχρί.» Ο Αμπντουλάι μάς δείχνει ένα άδειο δοχείο χωρητικότητας 3 κιλών, το περιεχόμενο του οποίου πρέπει να θρέψει 13 ανθρώπους κάθε μέρα.

«Βλέπουμε υποσιτισμένα παιδιά, αλλά όχι περισσότερα από ό,τι συνήθως στην περιοχή αυτή», λέει ο Μαξιμίλιαν Γκέρτλερ. Ο γιατρός των ΓΧΣ μαζί με μια Κινητή Ιατρική Μονάδα πραγματοποιεί στον καταυλισμό χειρουργεία 3 φορές την εβδομάδα. «Αλλά οι άνθρωποι δεν έχουν πια καθόλου ενέργεια. Σε συνδυασμό με άλλα προβλήματα υγείας, ο αριθμός των υποσιτισμένων παιδιών θα μπορούσε να εκτοξευτεί.»

Βρώμικο, λασπωμένο νερό

Η διάρροια είναι μια ασθένεια που, όταν συνδυάζεται με τον υποσιτισμό, μπορεί να προκαλέσει ένα φαύλο κύκλο που είναι ιδιαιτέρως επικίνδυνος για τα μικρά παιδιά. Η βασική αιτία είναι το μολυσμένο νερό. «Σε ότι αφορά την ποσότητα του νερού, προς μεγάλη έκπληξη, τα τέσσερα πηγάδια κοντά στον καταυλισμό αρκούν για να ικανοποιήσουν τις τεράστιες ανάγκες τόσων πολλών ανθρώπων», λέει ο Μίχελ Μπεκς, ο ειδικός των ΓΧΣ για την εξυγίανση νερού. «Ωστόσο, η ποιότητα είναι τραγική. Το νερό είναι λασπωμένο και μυρίζει.» Έτσι, η ομάδα του Μπεκς έχει φτιάξει δύο νερόλακκους με χειροκίνητες αντλίες, ενώ η ανθρωπιστική οργάνωση Oxfam καθαρίζει τα ήδη υπάρχοντα πηγάδια.

Η έλλειψη υγιεινής και οι κακές συνθήκες διαβίωσης στον καταυλισμό κρύβουν επίσης κι άλλους πιθανούς κινδύνους για την υγεία: δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου τουαλέτες και οι προχειροφτιαγμένες από κλαδιά και άχυρο καλύβες μετά βίας προστατεύουν από τον αέρα, τη σκόνη και τις χαμηλές θερμοκρασίες της νύχτας. Ο Μαξιμίλιαν Γκέρτλερ λέει: «Οι άνθρωποι κοιμούνται στο έδαφος χωρίς στρώματα ή κουβέρτες, σε θερμοκρασίες 12 ή 15 βαθμών Κελσίου. Οπότε, δεν είναι καθόλου περίεργο που περιθάλπουμε όλο και περισσότερους ανθρώπους με πνευμονία. Η πιθανότητα εξάπλωσης μολύνσεων είναι υψηλή, καθώς οι άνθρωποι κοιμούνται πολύ κοντά ο ένας με τον άλλον.»

Η επιπεφυκίτιδα δεν είναι ποτέ κολλητική, ούτε απειλεί τη ζωή του ασθενούς σε κανονικές συνθήκες, δεν αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. «Αλλά εξαιτίας όλης αυτής της σκόνης και της έλλειψης υγιεινής, αντιμετωπίζω όλο και περισσότερες σοβαρές περιπτώσεις κάθε μέρα: μωρά των οποίων τα μάτια έχουν κολλήσει μεταξύ τους και βγάζουν πύο» λέει ο Μαξιμίλιαν Γκέρτλερ. «Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι χρειάζονται επειγόντως καθαρό νερό, σαπούνι, στρώματα, κουβέρτες και καλύτερα καταλύματα.»

Έλλειψη ασφάλειας, έλλειψη σοδειάς

Πολλές οργανώσεις που εξειδικεύονται στην παροχή νερού, φαγητού και καταλύματος παλεύουν με την περίπλοκη διαχείριση της διακίνησης των αγαθών,  που προκαλεί η έλλειψη προσβασιμότητας και ασφάλειας στην περιοχή. Στο τέλος Ιανουαρίου, περίπου 11 βδομάδες και δυο μέρες από τότε που εκτοπίστηκαν, η οικογένεια του Αμπντουλάι έλαβε τις πρώτες προμήθειες από το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης των Ηνωμένων Εθνών, που υποτίθεται ότι επαρκούν για 4 εβδομάδες. Κουβέρτες, στρώματα, κουβάδες και πλαστικά σεντόνια έχουν διανεμηθεί επίσης από τους ΓΧΣ σε περισσότερες από 2.000 οικογένειες στον καταυλισμό κοντά στο Γκοζ Μπεϊντά. 

Πάνω από όλα, ωστόσο, ο Αμπντουλάι χρειάζεται ένα ασφαλές μέρος για να επιστρέψει ώστε να μπορέσει να καλλιεργήσει τα χωράφια του. Αν δεν μπορέσει να φυτέψει τίποτα μέχρι το Μάρτιο, δεν θα μπορέσει να θερίσει τίποτα το φθινόπωρο και θα πρέπει να εξαρτάται από εξωτερική βοήθεια για άλλον ένα χρόνο. Όταν όμως κάποιοι συγχωριανοί του από το Φαρίντε επέστρεψαν στα σπίτια τους στα τέλη Δεκεμβρίου, έχασαν 7 ανθρώπους από πυροβολισμούς. Επιθέσεις γίνονται ακόμα και έξω από τον καταυλισμό: λίγες μέρες πριν, ο Αμπντουλάι και δύο από τα παιδιά του βρίσκονταν λίγα χιλιόμετρα μακριά από τον καταυλισμό μαζεύοντας άχυρο, όταν τους πυροβόλησαν. « Ήταν 7 καβαλάρηδες- τέσσερις σε άλογα και 3 σε καμήλες.»