Μαρτυρίες

«Φροντίζω τα παιδιά στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Κάποια φτάνουν σχεδόν αναίσθητα, άλλα έχουν αναπνευστικά προβλήματα, είναι πολύ αφυδατωμένα και κάποιες φορές έχουν βαριά αναιμία. Σε λίγες μέρες βλέπω μεγάλη βελτίωση. Όταν πλησιάζω ένα παιδί και με κοιτάει, ξέρω ότι πηγαίνει καλύτερα. Αν έχει τη δύναμη να κλάψει, είμαι ευχαριστημένη. Αν δεχθεί να φάει, είναι ένα σημαντικό βήμα κι αν ζητήσει φαγητό αυτό είναι θαυμάσιο!
Και μετά είναι τα παιδιά που δεν καταφέρνεις να σώσεις. Αγωνίζεσαι, ελπίζεις, νομίζεις πως βλέπεις βελτίωση. Και μετά υποτροπιάζουν. Προσπαθείς να τα επαναφέρεις και κάνεις ό,τι περνάει απ’ το χέρι σου. Και μετά το παιδί πεθαίνει. Το λες στη μητέρα. Περιμένει μέχρι να του βγάλεις τον ορό. Παίρνει το παιδί στην πλάτη της και φεύγει, μεταφέροντας το όπως έκανε κάθε μέρα. Κάποιες σου λένε «ευχαριστώ». Άλλες κλαίνε. Δεν κινούνται δεν λένε λέξη. Η σιωπή τους με ισοπεδώνει»

Σιλβέν Μπλάντι
γιατρός των ΓΧΣ στο Νίγηρα

«Η Μπουζουνές ήρθε σε εμάς ξυπόλητη κάτω από τη βροχή, κουβαλώντας το δίχρονο αδελφό της Μαμούσε, στην πλάτη της και παρακαλώντας μας να το βοηθήσουμε. Ο Μαμούσε ήταν πολύ άρρωστος και υποσιτισμένος σχεδόν στα όρια του θανάτου. Αρχικά μπορούσαμε να του δώσουμε μόνο γάλα …μετά τις πρώτες μέρες θεραπείας ανάκαμψε και καταφέραμε να τον δούμε χωρίς το λυπημένο βλέμμα στο πρόσωπό του»,

Ντέιβιντ ντε Σούζα,
γιατρός στο επισιτιστικό πρόγραμμα των ΓΧΣ στη Ν. Αιθιοπία

 «Ο 5χρονος Ντέσε έρχεται με τη μητέρα του κάθε εβδομάδα στα εξωτερικά μας ιατρεία. Πρέπει να περπατούν για δύο ώρες για να φτάσουν εδώ συχνά μέσα στη βροχή και στο κρύο. Ο Ντέσε έχασε πρόσφατα τον πατέρα του και ζει μαζί με τα αδέλφια του. Με δυσκολία μπορούν να εξασφαλίσουν ένα γεύμα την ημέρα. Η μητέρα του υπόσχεται να φέρει για εξέταση και τα υπόλοιπα παιδιά της για τα οποία έχει ένα όνειρο που ακούγεται πολύ μικρό, αλλά όχι σε αυτόν εδώ τον τόπο: ονειρεύεται να έχει αρκετό φαγητό για να δίνει στα αγόρια της κάθε μέρα»,

Ντέιβιντ ντε Σούζα,
γιατρός στο επισιτιστικό πρόγραμμα των ΓΧΣ στη Ν. Αιθιοπία

«Η Σελέμε, κοιτάζει με ένα βλέμμα θλιμμένο, υποφέρει από οιδήματα. Τα πόδια, οι πατούσες και το πρόσωπο της έχουν φουσκώσει. Έχει φτάσει σε προχωρημένο στάδιο, πράγμα που είναι εμφανές από το πρήξιμο κάτω από το δέρμα της και υποδηλώνει ότι η μικρή είναι σοβαρά υποσιτισμένη. Αρχικά της δίνουμε ένα ελαφρύ θεραπευτικό γάλα που δίνεται στα υποσιτισμένα παιδιά στην «πρώτη φάση» της θεραπείας. Η Σελέμε σιγά σιγά θα πρέπει να ξαναβρεί την όρεξή της. Θα ξεφορτωθεί τα οιδήματα που παραμορφώνουν το πρόσωπό της και της προκαλούν τόσο πόνο. Όλα όμως θα γίνουν σιγά σιγά, με μικρά βήματα»,

Ντέιβιντ ντε Σούζα,
γιατρός στο επισιτιστικό πρόγραμμα των ΓΧΣ στη Ν. Αιθιοπία

«Το να βλέπεις να πεθαίνει ένα παιδί από υποσιτισμό προκαλεί αφάνταστη θλίψη και οργή, συναισθήματα που μπορεί να απαλύνει μόνο η χαρά της εικόνας ενός παιδιού που έφθασε στο κέντρο σκελετωμένο και κατάφερε να αναγεννηθεί…»,

γιατρός στην αποστολή των ΓΧΣ στο Ν;iγηρα